O nas

  • Jak podnosić poziom życia nas wszystkich?
  • Czy możliwe jest to przez zwiększenie efektywności energetycznej urządzeń oraz w budownictwie?
  • Jakie są przesłania i wytyczne polityki na różnych poziomach?
  • Jakie doświadczenia zdobyły już w tej dziedzinie inne kraje?
  • Jak chronić się przed zmianami klimatu?
  • Jak zrealizować budynek o zapotrzebowaniu na energie bliską zeru lub o pozytywnym bilansie energetycznym?

Pytań bez liku…
Oferujemy Państwu platformę dyskusyjną.
Bezpłatną.
Nasi specjaliści odpowiedzą na pytania.
Należy się zalogować i zadać pytanie. Odpowiemy w krótkim czasie.

 

KONTEKST

Lokalne regulacje prawne to domena planowania przestrzennego- współcześnie rozumiane, wymaga kompleksowego spojrzenia na funkcje obszarów zabudowanych, zurbanizowanych czy też wolnych od zabudowy. Podczas opracowania strategii i planów miejscowych nieodzowne jest uwzględnienie skutków zmian klimatu. Ochrona klimatu staje się nadrzędnym przesłaniem planistycznym, w tym wzrost efektywności energetycznej.

W marcu 2008 r. przywódcy państw członkowskich UE podkreślili konieczność podjęcia zdecydowanych kroków mających na celu przeciwdziałanie zmianom klimatycznym.

Dyrektywą 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5.kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylającą dyrektywę Rady 93/76/EWG /DzUrz L 114 z 27.4.2006 r., s 64-85) nakreślono program 3×20%, który zakłada konieczność ograniczenia emisji dwuktlenku węgla do 2020 r. o 20% w stosunku do emisji z 1990 r., poprawę efektywności energetycznej w tym samym zakresie o 20% oraz zwiększenie udziału energii ze źródeł odnawialnych w całkowitej produkcji energii również o 20%.

Zwłaszcza ograniczone możliwości finansowe gmin i regionów prowadzą do niezadowolenia i politycznych niestabilności a plany często nie dają się zrealizować. Dla usprawnień wypracowano nowe formy planowania – w końcu lat 90-tych Komisja Europejska wprowadziła w ramach „Framework for Action” innowacyjne strategie na rzecz rozwoju miast, tzw. planowanie strategiczne. Najważniejszą zaletę takiej metody planowania upatruję w zjednoczeniu problemów wdrożenia dużych projektów realizując je metodą małych kroczków. Jest to model zintegrowanego planowania na rzecz rozwoju obszarów w połączeniu z planowym inkrementalizmem, tj. porozumienia lub wręcz syntezy zintegrowanego planowania rozwoju (teza) i inkrementalizmu (antytezy). Bardzo zły stan techniczny – najlepsze możliwości oszczędności energii.

Ogólne tendencje globalizacji, liberalizacji i deregulacji rynków prowadzą do zmniejszania możliwości regulacyjnych na poziomach regionalnym i lokalnym. Działanie małymi kroczkami do celu (inkrementalizm lub disjointed incrementalism) rozwijało się równolegle jako przeciwdziałanie planowania wg zasad opracowanych w latach 60- i 70-tych ubiegłego stulecia. Model ten bazuje na otwartości na życzenia społeczeństwa, tzn. zajmuje się realizacją małych, ale dla grup społecznych lub też jednostek ważnych przedsięwzięć – zajmuje się rozwiązaniem ich drobnych problemów.

W perspektywie finansowej 2007-13 Komisja Europejska (KE) w ramach funduszy regionalnych EFRE „zrównoważony rozwój miast”, finansuje cele operacyjne, które mają zostać osiągnięte przez instrument jakim jest planowanie strategiczne w miastach – pod nim rozumie KE przede wszystkim integralny rozwój miast oraz przeprowadzenie efektywnych przedsięwzięć i akcji.

Największych możliwości zmniejszenia energochłonności można dopatrywać się w polskim budownictwie, transporcie oraz w przemyśle. Polski Rząd przyjął w 2010 r. projekt Ustawy o efektywności energetycznej, określający min. sposób wdrożenia systemu tzw. białych certyfikatów na polskim rynku energetycznym i wdrożył Dyrektywę 2006/32/WE. Przed nami obowiązek stosowania standardu budynku prawie zero energetycznego, jaki wprowadza Dyrektywa 2010/31/UE, wymagająca nie tylko racjonalnego wykorzystania energii, ale i stosowania energii ze źródeł odnawialnych produkowanych w najbliższej odległości. Załącznik nr 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 201, poz. 1238).to aktualnie obowiązujące przepisy techniczne dla budynków nowoprojektowanych i modernizowanych, wymaga nowelizacji. Dokuczliwy jest zwłaszcza brak wymogów minimalnych w zakresie sprawności systemów ogrzewania, przygotowania ciepłej wody użytkowej oraz chłodzenia.

 

Masz pytanie?

Nasi specjaliści odpowiedzą na pytania w zakresie realizacji budynków wg standardów SEB (standard energy buildings regulation), LEB (standard low energy buildings), czy też VLEB, (very low energy buildings), ponieważ mają praktyczne doświadczenia również w krajach zachodnich.

Masz pytanie? Zadaj pytanie >

My wiemy, że we wszystkich naszych budynkach jest możliwe obniżenie zapotrzebowania na energię pierwotną oraz zmniejszenie strat wytwarzania i przesyłu ciepła.
Dr hab. inż. arch. prof. UZ Janina Kopietz-Unger